FANDOM


Cesarstwo Damianowe (dam. Daamiani Käsurutë)- monarchia parlamentarna na kontynencie Tajmonii w świecie Dream World. Cesarstwo istnieje od 25 lipca 2012 r., gdy Damiana I, dotąd króla Królestwa Damianowego, ogłoszono przez stany damiańskie i biskupa diecezji Damianopolis cesarzem.

Daamiani Käsurutë Cesarstwo Damianowe
Cesarstwo Damianowe
[[Image:{{{flaga}}}|150px]] [[Image:{{{herb}}}|100px]]
Motto: {{{motto}}}
Cesarstwo Damianowe na mapie
Język urzędowy: damiański, polski
Języki używane: damiański, polski, taenijskie, seke, niemiecki, łotewski, francuski, angielski, ögeestii, słowiańskie
Stolica Damianopolis {{{stolica współrzędne}}}
Ustrój monarchia parlamentarna
cesarz Damian I
premier (käljätii) Yuhanaas Wtyālis
Powierzchnia
- całkowita
-% wody

320 000 km ² km²
4,5 %%
Ludność (2011)
- całkowita
- gęstość zaludnienia

51 200 000
{{{gęstość zaludnienia}}} os./km²
Waluta korona damiańska (DMK)
Strefa czasowa {{{czas}}}
Proklamowanie Cesarstwa
- data
Cesarstwo Persji (lipiec-sierpień 2009 r), Imperium Mazylii (lipiec 2011 r., Ces. Francuskie- 12-17 lipca 2013 r.)
25 lipca 2012 r.
Hymn Boże wspieraj, Boże ochroń nam Cesarza Damiana! (Gott këjleri, Gott hōlleri, awii Käsjaar Daamian!
Przynależność do organizacji Wspólnota Państw Oceanu Środkowego, Międzynarodowa Liga Państw, Zjednoczona Koalicja (antyfrancuska)
Domena internetowa {{{internet}}}
Kod telefoniczny +{{{kod}}}


Położenie Edytuj

Kraj leży nad Morzem Zachodnim (dam. Tyääkmpaal), arbitralnie wydzieloną częścią Oceanu Środkowego (Saanbumuk) rozciągniętym pomiędzy Tajmonią, a Kawalią, na której leżą Cesarstwo August (Ogistii), Elbelandia, Tawania i Kabal. W krajobrazie cesarstwa dominują niziny, najwyższym punktem kraju jest szczyt Tvēme o wys. 785 m n.p.m. w regionie Tannuk. Najważniejsze niziny to Nadmorska (Mpaalsa'unk), Środkowa (Saan'unk), Wędrówek (Isgi'r'unk), Koczownicza (Mnamii'r'unk) i Wysokich Fal (Hvamsāpel'unk) , zaś z wyżyn można wyróżnić Cesarską (Käysaari'sa'kalp), Orszaków (Kinibaal'sa'kalp), Wierzb (Rävā'r'kalp) i Wielka Wschodnia (Tëmëngaay's'kalp). Najdłuższe rzeki to przepływająca przez Damianopolis i Kamenę Ntabaa, płynąca przez Wielką Wschodnią Wyżynę Ngayama, północna Sauri i ważna niegdyś dla handlu Uchëti. W krajobrazie kraju dominują pola uprawne i lasy liściaste, niegdyś porastające 80 % nizinnnych obszarów cesarstwa.

Ustrój Edytuj

Cesarstwo Damianowe jest monarchią parlamantarną demokracją konstytucyjną. Głową państwa jest cesarz (dam. käysaar), od 2012 r. Damian I. Ma de iure prawo do zgłaszania własnych ustaw (tylko w ramach Senatu), kierowania pracami Zgromadzenia Narodowego, zgłaszania weta i poprawek do najważniejszych ustaw i rozwiązania obu izb parlamentu. W praktyce jednak nie korzysta z tych praw i jego rola pozostaje reprezentacyjna. Jest także Najwyższym Zwierzchnikiem Sił Zbrojnych, przewodniczącym Kapituły Orderów Wielkiego, Złotego, Krzyża z Koroną i Orderu Jesionu, a także Wielkim Mistrzem Zakonu Rycerzy św. Franciszka i Zakonu św. Błażeja i ich orderów. Według Konstytucji do jego praw należą także zwołanie wyborów parlamentarnych, referendów i plebiscytów oraz (de facto formalne) mianowanie premiera. Monarcha mianuje także profesorów, de iure osobiście senatorów i marszałków Sejmu i Senatu, a także szefów Izby Kontroli Prawa i Izby Kontroli Jakości.

25 kwietnia 2008 r. utworzono Senat (dam. Senataas) wówczas rodzącej się monarchii, zaś 12 sierpnia 2009 r. Sejm (dam. Tānävaa/do 2015 r. Saaimas). Izba niższa, tj. Sejm, odpowiada za określanie ustaw i decydowanie o najważniejszych ustawach, Senat, izba koronna, ma prawo do zgłaszania weta i decydujący głos przy głosowaniu ws. zmiany Konstytucji i uchwalaniu corocznego budżetu.

Szefem rządu jest premier (dam. käljätii) , który kieruje pracami rządu i jest odpowiedzialny przed Sejmem i de iure przed cesarzem. Premier wygłasza przed Zgromadzeniem Narodowym coroczne exposé, pierwsze maksymalnie tydzień po zaprzysiężeniu rządu, choć zwykle w ten sam dzień. Ma obowiązek przedstawić skład rządu w ciągu dwóch tygodni po zaprzysiężeniu obu izb parlamentu, w przeciwnym razie cesarz zwołuje nowe wybory. Pierwszym premierem Cesarstwa od 11 sierpnia 2012 r. do 19 lutego 2019 r. był Maark Kasāli (Partia Demokratyczna). Od 19 lutego 2019 r. premierem jest Yuhanaas Wtyālis (Partia Liberalna).

Historia Edytuj

Flaga Cesarstwa Damianowego

Flaga Cesarstwa Damianowego od 1 stycznia 2013 r.

Ślady pierwszych ludzi na terenie kraju odnaleziono m.in. w jaskiniach Złota Skała (dam. Tamaanēl) i Niedźwiedzia Grota (Myaablkuu) na północnym zachodzie, jak szacują naukowcy, pochodzące sprzed około 40 000 lat. Pierwsze rozwinięte społeczności neolityczne pojawiają się na przełomie VII i VI tys. p.n.e., upowszechnia się hodowla kóz i bydła. Najwcześniejszym świadectwem organizowania zrębów państwowości są kurhany wodzów plemiennych pochodzące z XX tys. p.n.e, gdzie w 1995 r. odnaleziono m.in. brązowe miecze, spinki do włosów, biżuterię i ceremonialne siodła.

Około X w. p.n.e. rozpoczyna się od strony wschodniej, najprawdopodobniej pokojowa migracja ludów taenijskich na ziemie dotąd zamieszkiwane przez etnosy bliżej nieznanego pochodzenia. Przybyłe ludy osiedlają się w różnych miejscach, od bezdrzewnych płaskowyżów po nadmorskie szuwary. Od V w. p.n.e. organizują własne państwa i stopniowo asymilują autochtonów. Na czele taenijskiego państewka stał wódz/ król (kammas), który przewodził wykształconej z wiecu radzie wojennej (kanga) i z której zdaniem musiał się liczyć. Ziemię uprawiali wolni rolnicy oddający do publicznych spichlerzy części plonów, z czasem wykształciły się warstwy wyspecjalizowanych rzemieślników i kupców. Każde państewko zapewniało edukację wojskową młodzieży w tzw. domach odwagi (tähumda), podobne ośrodki od II w. n.e. zakładali też bogaci kupcy. Młodzi wojownicy uczestniczyli w szamańskich procesjach i rytuałach, a także przechodzili dość krwawą inicjację ntebba, polegającą na zabraniu spod nóg uzbrojonego konkurenta czerwonego szala symbolizującego gotowość do walki. Rozwój handlu i kontaktów dyplomatycznych sprzyjał wymianie idei i innowacji. Ciekawym sposobem na zawieranie pokoju przez niektóre państwa były traktaty "stypendialne" - świeżych absolwentów domów odwagi wysyłano do akademii w sąsiednim kraju, by pełnił rolę zakładników mających zapewnić pokój. Przy okazji jednak młodzież z różnych państw poznawała nowe zwyczaje, idee i taktyki, a zarazem często była elementem infiltrującym rywala. Uważa się, że do II w. n.e. państewka taenijskie nie przekraczały wielkością maksymalnie 20 km², co zaczęło się zmieniać w wyniku konsolidacji silniejszych państw. Pierwsze napisy kultowe powstają na ścianach i posągach chramów od II w. p.n.e., zaś pierwsze użycie pisma obrazkowego (potem piktograficznego) datuje się na początek V w. n.e. Od VIII w.. pismo piktograficzne zamienia się w pismo w rodzaju abugidy, by w XI w. stać się pismem alfabetycznym.

Pierwszym, choć nie najważniejszym mocarstwem regionalnym, było państwo Lappa, będące raczej czymś w rodzaju ligi, czy rzeszy (ubaal). Władzę nad nim od V w. n.e. sprawowali władcy o tytule nakammaad (arcykról), których rola od VII w. została przez możnych ograniczona do reprezentacyjnej. Faktyczną władzę przejęły doradcze do tej pory zgromadzenie wodzów (taramtëkiy) i rada kapłanów (huhaasut), na których czele stali komisarze (intiita). Intiita Rady Kapłanów, mahnavaa, był najwyższym szamanem wyłanianym demokratycznie spośród czternastu szamanów ligi. Intiita Zgromadzenia natomiast był wybierany spośród zasłużonych w danym roku dowódców, rotacyjnie zmieniających się na stanowisku co 2 lata. Obie instytucje nie rywalizowały ze sobą z powodu swych kompetencji, gdyż wodzowie zajmowali się armią i administracją, zaś kapłani organizacją sieci chramów, sądownictwem, a także delegowali przedstawicieli handlowych i agentów ds. nieruchomości. Byli też największymi pożyczkobiorcami od kupiectwa. Problem pojawiał się, gdy oba gremia nie były zgodne co do wspólnego podziału łupów wojennych, czy np.rozstrzygnięcia przetargów co do budowy świątyni bóstw wojny. Jeśli wyrocznia bowiem mówiła, że wodzów czeka zwycięstwo w bitwie, mahnavaa osobiście składał w głównym domu odwagi dary ze złota i srebra, zaś w przypadku klęski odbierał je za sprzeniewierzenie się woli bóstw. Czasem jednak ambitni wodzowie konfiskowali dary, niekiedy też nie mieli zamiaru dzielić się nimi z kapłanami. Prowadziło to do licznych konfliktów, a nawet dwóch wojen domowych, w wyniku których do X wieku ustabilizował się podział na państewka kapłańskie i wodzowskie. Od VIII w. co ambitniejsi wodzowie przyjmowali tytuły królów (naaga), tytuł kammas zaś zmienił swe znaczenie i przysługiwał już dowódco niższych rang, a także kapłanom ważnych chramów. Od X w. w wyniku powstań rolników- dzierżawców i pomniejszych feudałów wiele państw odpada z ligi, lub łączy się w unie personalne z większymi podmiotami spoza Lappy i w efekcie rzesza pogrąża się w powolnym chaosie. Następuje stopniowy upadek stanu kapłańskiego w wyniku zubożenia spowodowanego zahamowaniem napływu danin z wyzwolonego od ligi wschodniego wybrzeża i stopniowego upadku autorytetu szamańskiego. W 1015 r. król miasta Kalpaar, Uva V ogłasza się królem całej krainy Maaf, by w 5 lat później podbić większość zachodnich państewek ligi lappańskiej i żądać równego marionetkowemu arcykrólowi tytułu saaryäna (rozjemcy) Ligi. Gdy zgromadzenie stołecznych urzędników się na to godzi, Uva ogłasza się opiekunem młodocianego arcykróla Vtabary XI Nunkäna, zaś w 1024 r. zastępuje go jego bratem, Labadem. W wyniku niezwoływania posiedzeń i wrogich stosunków między sobą, przedstawiciele państw kapłańskich i wodzowskich od 951 r. nie zwoływali posiedzeń zarówno wspólnych, jak i oddzielnych swych organów, co wykorzystuje Uva, zawieszając je.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA o ile nie wspomniano inaczej.