Conlang Wiki
Edycja strony

Uwaga: Nie jesteś zalogowany. Jeśli wykonasz jakąkolwiek zmianę, Twój adres IP będzie widoczny publicznie. Jeśli zalogujesz się lub utworzysz konto, Twoje zmiany zostaną przypisane do konta, wraz z innymi korzyściami.

Edycja może zostać wycofana. Porównaj ukazane poniżej różnice między wersjami, a następnie zapisz zmiany.

Aktualna wersja Twój tekst
Linia 139: Linia 139:
   
 
==Gramatyka==
 
==Gramatyka==
===Fleksja===
+
===Części mowy===
 
;Czasownik
 
;Czasownik
Fleksja czasowników to ważny element gramatyki Dawnej Mowy. Czasowniki odmieniają się przez dwie liczby (pojedyncza i mnoga), cztery osoby (oprócz standardowego zestawu dla 2. i 3. osoby, Dawna Mowa posiada wariant ''ja'' rzeczywiste i ''ja'' duchowe, ''my'' ekskluzywne i inkluzywne, szerzej omówione w dziale o zaimkach), sześć czasów (zaprzeszły, przeszły, teraźniejszy, przyszły pewny, przyszły hipotetyczny i przyszły w przeszłości), trzy strony (bierna, czynna, zwrotna) i pięć trybów (oznajmujący, rozkazujący, łączący, przypuszczający i admiratywny).
+
Fleksja czasowników to ważny element gramatyki Dawnej Mowy. Czasowniki odmieniają się przez dwie liczby (pojedyncza i mnoga), cztery osoby (oprócz standardowego zestawu dla 2. i 3. osoby, Dawna Mowa posiada wariant ''ja'' rzeczywiste i ''ja'' duchowe, ''my'' ekskluzywne i inkluzywne), sześć czasów (zaprzeszły, przeszły, teraźniejszy, przyszły pewny, przyszły hipotetyczny i przyszły w przeszłości), trzy strony (bierna, czynna, zwrotna) i pięć trybów (oznajmujący, rozkazujący, łączący, przypuszczający i admiratywny).
 
Forma pierwszej osoby czasu teraźniejszego oraz supinum to podstawowe formy odmiany czasownika – Dawna Mowa nie posiada bezokolicznika ani imiesłowów. Wszystkie czasy są proste, posiadają też wariant ciągły z wrostkiem ''-li-'', wstawianym między temat, a końcówkę.
 
 
Czas teraźniejszy używany jest zarówno do opisywania wydarzeń, które mają miejsce w chwili mówienia, jak i tych, które odbywają się rutynowo, a także wydarzeń przyszłych, co do których mamy pewność, że nastąpią. Czas przyszły oznacza czynności, które odbędą się w przyszłości bez względu na to, jakie jest ich prawdopodobieństwo. Czas przeszły ma zastosowanie do bliskich wydarzeń z przeszłości, a zaprzeszły – do dalekich. W literaturze, granicą użycia tych czasów jest sto lat. Czas przyszły w przeszłości zwykle używany jest w odniesieniu do planów z przeszłości, które jeszcze nie zostały zrealizowane, chociaż jest także często wykorzystywany w celu przydania dworskiego charakteru tekstom pisanym traktującym o niedawnych wydarzeniach. Przyszły hipotetyczny zastępuje tryb przypuszczający w przyszłości i ma zbliżoną do niego budowę.
 
 
Warto zauważyć, że tylko tryb oznajmujący dysponuje pełnym zestawem czasów. Tryby: przypuszczający i rozkazujący nie mają czasu zaprzeszłego i żadnego z przyszłych, w trybie łączącym nie ma z kolei czasów przeszłych i przyszłego hipotetycznego. Tryb admiratywny, używany do wyrażenia zaskoczenia, nie rozróżnia żadnego czasu.
 
   
 
Poniższa tabela przedstawia odmianę czasownika ''być'' i siedem regularnych wzorów koniugacyjnych dla czasu teraźniejszego.
 
Poniższa tabela przedstawia odmianę czasownika ''być'' i siedem regularnych wzorów koniugacyjnych dla czasu teraźniejszego.

Należy pamiętać, że wkład na Conlang Wiki jest udostępniany na licencji CC-BY-SA

Anuluj Pomoc w edycji (otwiera się w nowym oknie)