fiubźdźu
fiu bźdźu
Utworzenie: Kwadracik w 1 kwietnia 2009
Cel utworzenia: żart primaaprilisowy
Kody
Conlanger–3 pri.fiu.kw
Lista conlangów
Pilcrow.png Ta strona może zawierać znaki Unicode.


Fiubźdźu (fiu bźdźu "piękny język") jest ergatywnym językiem aglutynacyjno-fleksyjnym, cechującym się też mutacjami spółgłosek.

Fonologia[edytuj | edytuj kod]

Spółgłoski[edytuj | edytuj kod]

Zwarte Afrykaty Szczel. Nos. Inne
Wargowe b p f m
Dziąsłowe d t dz ts
dz c
z s n l r
Palatalne dʑ tɕ
dź ć
ʑ ɕ
ź ś
ɲ
ń
j
Welarne g k x
h

Samogłoski[edytuj | edytuj kod]

Przymknięte i u
Średnie e o
Otwarte a

Z fonotaktycznego punktu widzenia, język fiubźdźu nie lubi na początku słowa samodzielnie stojących s, ś, z i ź. Dlatego słowo "Zimbabwe" np. jest zapożyczone jako Bzimbabve. "V" występuje jedynie w zapożyczeniach, w towarzystwie innych zwartych samogłosek.

Rzeczowniki[edytuj | edytuj kod]

Rzeczowniki odmieniają się przez dwie liczby (pojedynczą i mnogą) i trzy przypadki (ergatyw, absolutyw i poimkownik - postpositionalis). Ergatywu używa się do oznaczenia wykonawcy czynności, poimkownik stoi przed poimkami (choć niekiedy też samodzielnie, z niektórymi czasownikami!), absolutyw zaś występuje wszędzie indziej.

Przykład odmiany słowa bubel (mężczyzna):

L. poj. L. mn.
Ergatyw bublak bublaki
Absolutyw bubel bubli
Poimkownik bublu bubluh

W poimkowniku liczby mnogiej dostrzec możemy końcówkę "-h": historycznie jest to /j/, ale na końcu wyrazu zmienia się ono w /h/ (są wyjątki)

Zasadniczo zmiany samogłoskowe dotyczą albo zmiany na końcu wyrazu (jak j > h), albo zmian przed samogłoskami (jak r > ź, w np. abs. buger, erg. bugźak, czyli przyjaciel).

Do tego dochodzą nieregularne zmiany tematu, np. "ojciec": abs. paćor, erg. paźdźak.

Przymiotniki[edytuj | edytuj kod]

Przymiotniki odmieniają się jak rzeczowniki, z tym, że we frazie odmienia się przez przypadek tylko ostatni wyraz frazy rzeczownikowej. Wszystkie wyrazy odmieniają się za to przez liczbę.

Szyk jest, poza tym, wolny. Dlatego w ergatywie możemy mieć fiu bźdźuk (piękny język) albo bźdźu fiuk (język piękny).

Czasowniki[edytuj | edytuj kod]

Są dwie klasy czasowników, które w bezokoliczniku mają końcówkę twardą -k (zwykle, gdy poprzednie spółgłoski są miękkie) lub miękką (gdy są one twarde). Wzory odmiany na przykładach pupeć ("dawać") oraz bźdźuk ("mówić w języku"):

Osoba L. poj. L. mn.
1. pupća pupćah
2. pupći pupćah
3. pupa pupah
Osoba L. poj. L. mn.
1. bźdźuka bźdźukah
2. bźdźuki bźdźukah
3. bźdźu bźdźuh

Jak widać, pierwsza i druga osoba liczby mnogiej są takie same.

Zaimki[edytuj | edytuj kod]

Zaimki odmieniają się jak rzeczowniki, z tym, że zaimki mnogie odmieniają się jak rzeczowniki liczby pojedynczej. Zaimki to np. buc ("ja") albo kuć ("my").

Przykładowe zdania[edytuj | edytuj kod]

(szyk zdania jest wolny, ale zwykle ma formę SOV)

  • Bublak kups bugźu-pśiku pupa.
    • "Mężczyzna dał kwiat przyjacielowi.
  • Kućak kupsi bugźuh-pśiku pupćah.
    • "Daliśmy kwiaty przyjaciołom."
  • Buc bugźu-kuku bajduća.
    • "Rozmawiam z przyjacielem."
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.