Mantyon (karrańskie "wielki świat")- to conworld stworzony przez Pawła "Adanedhela" Paligę. Pierwsza mapa tego świata powstała wiosną 2009, obecnie autor cały czas nad niem pracuje.

Jest to planeta położona w innej, bliżej nieokreslonej czasoprzestrzeni. Z powodu niezwykłego wykorzystania rachunku prawdopodobieństwa, jest ona niesamowicie podobna do naszej - występują na niej te same rośliny, zwierzęta, klimat oraz identyczni inteligentni ludzie. Nie istnieje na niej magia ani żadne "fantastyczne" stworzenia. Czas w owem świecie równoległem płynie około dziesięciu razy szybciej niż w naszem; obecnie na Mantyonie mamy około roku 3200 Nowej Ery.

Gieografja[edytuj | edytuj kod]

Cała historja i języki stworzone przez Adanedhela dotyczą jednego z kontynentów, położonego na półkuli północnej. Jego mieszkańcy nie wiedzą nic o innych lądach znajdujących się na planecie, choć nie wykluczone, że tam też rozwinęła się cywilizacja.

Historja[edytuj | edytuj kod]

Nie wiadomo, kiedy ludzie pojawili się na kontynencie ani skąd pochodzą. Pierwszą pewną wiadomością jest to, że około 6000 roku Starej Ery na wybrzeżach Morza Południowego zaczęto wprowadzać rolnictwo i stałe osadnictwo, zapoczątkowując neolit. Około 2000 SE w użycie zaczął wchodzić brąz. Jakieś trzysta lat później w Basarze zaczęły powstawać pierwsze miasta. Mniej więcej w tym czasie datuje sie powstanie tam pierwszego pisma. Przez długi czas miasta często prowadziły ze sobą wojny, aż w roku 763 SE Kasaran I podbił je wszystkie, zostając pierwszem władcą całego Basaru. Kraj zaczął wzrastac w siłę, a wielką rolę odgrywało zwłaszcza kupiectwo. Basarczycy prowadzili handel z mniej cywilizowanymi ludami na całem kontynencie. Około 530 roku SE założyli pierwszą kolonję handlową w krainie Karran (która też zaczęła rosnąć w potęgę) u ujścia rzeki Thano, nazwaną Thangarem. Około 250 roku SE mieli już sieć kolonji na całem wybrzeżu, w tym czasie też w użycie zaczęło wchodzić u nich żelazo. W roku 3 Starej Ery doszło do wydarzenia, które zaważyło na całej późniejszej historji. W Thangarze większość mieszkańców stanowili wówczas Karrańczycy, jednak klasa rządząca miastem była basarska. Karrańczycy pozbawieni byli wielu praw i często stawali sie niewolnikami, co spowodowało wybuch buntu. Obalili oni basarskich władców miasta i zdobyli ich flotę. W odpowiedzi na to Basar zaatakował Karran, lecz tamtajsze miasta-państwa zjednoczyły się w obliczu wspólnego wroga i po trzech latach pokonali Basar, podbijając go i zdobywając wszystkie jego kolonje. Taki był początek imperjum, które wkrótce miało rządzić połową kontynentu. Od tego wydarzenia też zaczęto liczyć czas. Stolicą kraju zwanego odtąd Królestwem Thangarskim został Thangar, a Marras, jeden z tamtejszych buntowników i dowódca wojsk karrańskich w wojnie, został pierwszem królem. W roku 30 Nowej Ery państwo zdobyło kontrolę nad nadmorską krainą Thermun, a 19 lat później nad półwyspem Lairam. W roku 123 Thangar podbił wielką krainę Wammon, a w 141 mieszkające na wschód od niej plemiona Nuruńczyków. Po długiej i zaciekłej wojnie w roku 161 w ich ręce wpadł Dheren, kraj rządzony przez kastę okrutnych kapłanów-wojowników. Wtedy też północna granica Królestwa oparła sie na stałe na rzekach Toro i Lhen. Odtąd wszytkie podbite kraje (z wyjątkiem Dherenu, który wciąż wszczynał antythangarskie bunty i nie dał się zasymilowac kulturowo) zaczęły przejmowac jezyk i kulturę Karranu. Królestwo przez kilkadziesiąt lat trwało w pokoju i dostatku, aż około roku 240 piraci z wysp Vergen zaczęli atakowac statki wi wybrzeża Thangaru. W roku 285 Thangar w odwecie zaatakował z morza wyspy, ale poniósł wieklą klęskę i został odparty. W roku 303 korsarze przypuścili na wybrzeze atak większy niż wszystkie wcześniej i opanowali Lairam i Wammon. Thangar zaatakował ich, co spowodowało pięcioletnią wojnę, toczona na wodzie i lądzie, która w końcu zakończyła się wygnaniem piratów i ustanowieniem pokoju. W tym czasie Thangar zwracał coraz większą uwagę na wielką krainę Mabuto na południu, składającą się z wielu królestw na prymitywnym poziomie rozwoju. W roku 344 przypuścił pierszą próbę podbicia wschodniego Mabuto, ale został odparty. Dopiero w roku 426 król Zoigyarâ przypuścił na nie wielki atak i po dwóch latach wojny podbił wszystkie mabutańskie kraje. Imperjum osiągnęło wtedy szczyt potęgi, a po dwóch latach Zoigyarâ ogłosił się Manraitânâ - cesarzem.

Mapa głównego kontynentu Mantyonu

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.