mera ε°
farasang fãsã
Utworzenie: RWHÔ w 2010
Cel utworzenia: dla rozrywki
Sposoby zapisu: łaciński i cyrylica
Klasyfikacja: języki mera
 mera epsilon
Status urzędowy
Oficjalna regulacja: RWHÔ
Lista conlangów
Pilcrow.png Ta strona może zawierać znaki Unicode.

Język mera epsilon (ε° farasang fãsã), oznaczenie ε° - mera grupy epsilon. Ukazuje polski język pod olbrzymim wpływem pewnego apriorycznego języka, sięgając niekonsekwentnie z pewnymi przemianami do cech staropolskiego, a w większości przekształcając współczesny polski. Aglutynacyjny z niewielkimi elementami fleksyjnymi.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Jest to kolejny język mera, po mera alfa (a priori + semicki), mera beta (a priori + khmerski), mera gamma (a priori + sinotybetański), mera delta (a priori + słaby polinezyjski). Epsilon posiada element słowiański, głównie polski, ale są i losowe zapożyczenia z innych języków słowiańskich, rzadziej z języków spoza tej grupy. Epsilon jest kolejną literą alfabetu greckiego po delcie.

Nazwa farasang fãsã ma osobny rozwój względem reszty przemian cechujących język. Farasang pochodzi od słowa "Polska":

  • p → f
  • "Folska" posiada za dużą zbitkę spółgłosek, więc wstawiona została domyślna samogłoska [a]: Folaska, "k" wypadło (rzut kostką[1])
  • o → a
  • ang tworzy przymiotniki

Fãsã zaś pochodzi od sanskryckiego bhasa (język), które do języka-rdzenia przeszło w postaci bāsā lub phāsā (zależnie od dialektu, patrz phāsā w beta, a nawet pa w delta i pa’ w alfa. Nie wiadomo, czy na początku słowa zapożyczonego było *p (osłabione do f) czy *ph (które przeszło do f). Długie samogłoski stały się unosowione, stąd ã.

Fonetyka i alfabet[edytuj | edytuj kod]

Przemiany językowe[edytuj | edytuj kod]

Samogłoski generalnie zostały takie, jak w polskim: a e o i î u. Samogłoski nosowe w słowach polskich to õ, ẽ, ã. Pozostałe są rzadkie, nosowe î zapisujemy ỹ. W słowach natywnych są wszystkie nosowe dostępne, przeszły na ogół od długich samogłosek, na przykład phaasaa → fãsã. Nietypową rzeczą jest wymawianie /m/ jako [ɱ], język posiada dość częste spółgłoski językowo-wargowe, oraz reguła głosząca, że /l/ nie może znaleźć się w środku słowa (w zbitce czy między samogłoskami).

  • [b] → [ɓ], [d] → [ɗ]
  • [g] → [ŋ]
  • [ʦ] → [s], [ʣ] → [ɗ]
  • [t͡ʂ], [ʨ] → [cʰ], [d͡ʐ], [ʥ] → [c]
  • [ɕ], [ʑ] → [c]VC
  • [ʂ] → [s], [ʐ] → [r], np. pol. rzecz, ε° recʰ
  • [v] → [ʋ]
  • [ç] → [s]
  • [r], [ɾ] → [r]

Podobnie jak w becie, występuje szyk austronezyjski, ale on zastępuje użycie rodzajników. Jako marker tematyczny mogą służyć zaimki wskazujące ten, ta, to.

Gramatyka[edytuj | edytuj kod]

Budowa zdania[edytuj | edytuj kod]

Zaimki[edytuj | edytuj kod]

Rzeczownik[edytuj | edytuj kod]

Deklinacja[edytuj | edytuj kod]

Czasownik[edytuj | edytuj kod]

Koniugacja[edytuj | edytuj kod]

Przymiotniki[edytuj | edytuj kod]

Liczebniki[edytuj | edytuj kod]

Przykładowe teksty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Rzut kostką" jako usprawiedliwienie czegoś zrobionego bez głębszego powodu zostało użyte przez Pawła Ciupaka na forum.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.