Spółgłoski gardłowe, faryngalne - miejsce artykulacji spółgłosek polegające na zbliżaniu korzenia języka do tylnej ściany gardła. Do spółgłosek gardłowych należą:

Spółgłoski zwarte gardłowe uznano za niemożliwe do wyartykułowania. Mimo to w transkrypcji przyjmuje się symbol kapitaliku Q. Ten sam symbol jest używany do zapisywania sokuonu - geminacji w języku japońskim.

Przykłady wśród konlangów[edytuj | edytuj kod]

Spółgłoski mylnie określane gardłowymi[edytuj | edytuj kod]

Popularnie spółgłoskami gardłowymi zwykło się błędnie nazywać zbiorczo spółgłoski języczkowe, gardłowe i nagłośniowe. Niekiedy także spółgłoski tylnojęzykowe (welarne). Stąd także pochodzi mit r gardłowego.

Spółgłoski nagłośniowo-gardłowe[edytuj | edytuj kod]

Mówi się też o nowym możliwym miejscu artykulacji. W przypadku spółgłosek nagłośniowo-gardłowych miałaby to być nagłośnia dotykająca ściany gardła. W IPA nie ma odpowiednich symboli dla takiej artykulacji. Zapisuje się ją jako ʕʡ͡ i ʜħ͡, co może wprowadzać w błąd.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.